×

Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 15 майи соли 1997 № 413 "Дар бораи тарбияи ҷисмонӣ ва варзиш"

Санаи амалкуни: 12.05.2001

Ҳолати ҳуҷҷат: Бе эътибор дониста шуд

Бо Қонуни ҶТ аз 5.03.2007 № 243 аз эътибор соқит дониста шуд.

ҚОНУНИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН

ДАР БОРАИ ТАРБИЯИ ҶИСМОНӢ ВА ВАРЗИШ

(Қонуни ҶТ аз 12.05.2001 № 10)

(Қонуни ҶТ аз 12.05.2001 № 10)

Қонуни мазкур барои баамалбарории ҳуқуқҳои конститутсионии шаҳрвандон дар соҳаи тарбияи ҷисмони ва варзиш равона карда шуда, асосҳои ҳуқуқи, иҷтимоию иқтисодии инкишофи тарбияи ҷисмони ва варзишро муайян мекунад.

ФАСЛИ I. МУҚАРРАРОТИ УМУМИ

Моддаи 1. Мафҳуми тарбияи ҷисмони ва варзиш

Тарбияи ҷисмони як қисми фарҳанги умуми, яке аз соҳаҳои фаъолияти иҷтимои мебошад, ки ба таҳкими саломати, инкишофи ҳамаҷонибаи қобилияти ҷисмонии инсон ва истифодаи он дар ҳаёти ҷамъияти ва рӯзмарра равона гардидааст.

Варзиш мафҳуми умумии яке аз руқнҳои тарбияи ҷисмонии ҷамъият мебошад, ки таърихан дар шакли фаъолияти мусобиқави ва таҷрибаи махсуси тайёрии инсон барои мусобиқот ба миён омадааст. Варзиш воситаи ташкили фароғати аҳоли буда, ба таҳкими ҳамдигарфаҳми, бовари, ҳамкори ва сулҳу дустии байни халқҳо мусоидат менамояд.

Моддаи 2. Ҳуқуқ ва ӯҳдадориҳои шаҳрвандон дар соҳаи тарбияи ҷисмони ва варзиш

Шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон, сарфи назар аз ҷинс, синну сол, миллат, нажод, забон, дину мазҳаб, эътиқоди сиёси, мавқеи иҷтимои ва амволиашон барои машғул шудан бо тарбияи ҷисмони ва варзиш (аз ҷумла варзиш ҳамчун касб), муттаҳид шудан ба ташкилотҳои ҷамъияти ва дигар иттиҳодияҳои тарбияи ҷисмонию солимгардони ва варзиш, иштирок дар идораи ҳаракати тарбияи ҷисмони ва варзиш ҳуқуқ доранд.

Шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон бояд барои ҳифзу таҳкими саломати, такомули ҷисмонии худ ғамхори зоҳир намуда, дар маҳалли зист, ҷои кор ва таҳсил ҷиҳати ба машғулиятҳои тарбияи ҷисмони ва варзиш ҷалб намудани аҳоли мусоидат намоянд.

Волидайн ва парасторону васиён ё ашхоси ивазкунандаи онҳо вазифадоранд ки ҷиҳати инкишофи ҳамаҷонибаи ҷисмони ва саломатии кӯдакон дар оила ғамхори намуда, барои машғулиятҳои тарбияи ҷисмони ва варзиш ба онҳо шароити мусоид фароҳам оваранд ва худ намунаи тарзи солими зист бошанд.

Шаҳрвандоне, ки хоҳиши машғул шудан бо варзиш доранд, вазифадоранд бо мақсади муайян намудани вазъи саломатиашон аз муоинаи мунтазами тибби гузашта, тавсияҳои духтурони диспансерҳои тарбияи ҷисмони ва духтурони маҳаллиро ба инобат гиранд.

...

Утратил силу в редакции Закона РТ от 5.03.2007г. №243

ЗАКОН РЕСПУБЛИКИ ТАДЖИКИСТАН

О физической культуре и спорте

(в редакции Закона РТ от 12.05.2001г. №10)

(в редакции Закона РТ от 12.05.2001г. №10)

Настоящий Закон направлен на реализацию конституционных прав граждан в области физической культуры и спорта и определяет правовые, социально-экономические основы развития физической культуры и спорта.

РАЗДЕЛ I. ОБЩИЕ ПОЛОЖЕНИЯ

Статья 1. Понятие физической культуры и спорта

Физическая культура - это часть общей культуры, одна из сфер социальной деятельности, направленной на укрепление здоровья, всестороннее развитие физических способностей человека и использование их в общественной и повседневной жизни.

Спорт - обобщенное понятие одного из компонентов физической культуры общества, исторически сложившегося в форме соревновательной деятельности и специфической практики подготовки человека к соревнованиям. Спорт является средством организации досуга населения, способствует укреплению взаимопонимания, доверия, сотрудничества, мира и дружбы между народами.

Статья 2. Права и обязанности граждан в сфере физической культуры и спорта

Граждане Республики Таджикистан независимо от пола, возраста, национальности, расы, языка, вероисповеданий, политических убеждений, образования, социального и имущественного положения, имеют право на занятие физической культурой и спортом (в том числе спортом как профессией), объединение в общественные и другие организации физкультурно-оздоровительной и спортивной направленности, участие в управлении физкультурно-спортивным движением.

Граждане Республики Таджикистан должны заботиться о сохранении и укреплении своего здоровья, физическом совершенствовании, способствовать вовлечению занятиями физической культурой и спортом населения по месту жительства, работы, учебы.

Родители, опекуны, попечители или лица, их заменяющие обязаны заботиться о всестороннем физическом развитии и здоровье детей в семье, создавать им необходимые условия для занятий физической культурой и спортом показывать личный пример здорового образа жизни.

Граждане, желающие заниматься спортом, обязаны проходить регулярное медицинское обследование с целью определения состояния своего здоровья, следовать рекомендациям врачей физкультурных диспансеров, а при их отсутствии - участковых врачей.

...